W oblężonej Strefie Gazy rodzice dzieci chorych na cukrzycę typu 1 mają coraz większy problem z zakupem insuliny i pasków do mierzenia glikemii. Ceny wzrosły, a część rodzin sięga po przeterminowane leki, co kończy się pobytem w szpitalu.
Insulina droższa, a pieniędzy brak
Dziewięcioletni Amir choruje na cukrzycę typu 1 od pierwszego roku życia. Kilka dni temu zaczął wymiotować i skarżyć się na silny ból brzucha. Jego matka, Nahawand, wezwała karetkę. W szpitalu w Gaza City chłopiec trafił na intensywną terapię, bo lekarze stwierdzili u niego niebezpieczne zakwaszenie krwi.
Według matki to kolejny skutek miesięcy poszukiwań insuliny. Po długim braku leku w Gaza City udało jej się zdobyć zapas przywieziony z Khan Younis na południu Strefy. Okazało się, że insulina jest przeterminowana. Ojciec chłopca jest bez pracy, więc rodzina nie może kupować leku po obecnych cenach.
Przed wojną jeden penparier insuliny kosztował według Nahawand 25–30 szekli (ok. 7,6–9,2 dolara) albo był bezpłatny w przychodniach i organizacjach pomocowych. Teraz to wydatek rzędu 50–80 szekli. Podrożały też paski do glukometru: pudełko z 50 sztukami kosztuje 150–200 szekli, a wcześniej za mniej więcej 150 szekli można było kupić dwa takie pudełka.
Paski są potrzebne, bo Amir wymaga kontroli cukru co około dwóch godzin i przed posiłkami. Zależnie od wyników i tego, co zje, dostaje dwa lub trzy zastrzyki dziennie. Bez pomiarów rodzice nie wiedzą, jaką dawkę podać, nawet gdy insulinę uda się zdobyć.
Strach przed jedzeniem
Podobnie jest w rodzinie 15-letniej Janny, która mieszka z bliskimi w szkole dla przesiedleńców w Jabalii na północy Strefy. Dziewczyna choruje od ósmego roku życia i potrzebuje dwóch rodzajów insuliny: na dzień i na noc. Jeden z nich kosztował kiedyś około 30 szekli, teraz około 80. Rodzina nie ma stałego dochodu, więc nawet dotarcie do organizacji, które wcześniej pomagały, jest kosztowne.
Janna boi się jeść, bo obawia się, że bez wystarczającej ilości insuliny posiłek będzie dla niej niebezpieczny. W ciągu czterech miesięcy schudła o siedem kilogramów. Niedawno spędziła osiem dni w szpitalu, niedożywiona i odwodniona, z wysokim zakwaszeniem krwi i powiększoną wątrobą. Dodatkowym problemem jest przechowywanie leku w chłodzie, gdy brakuje prądu.
Awni Shweikh ze stowarzyszenia Haifa, które reprezentuje około 800 dzieci z cukrzycą w Gazie, apeluje o pilne dostawy penów i pasków. Przed wojną organizacja zapewniała co miesiąc bezpłatne opakowanie pasków nawet 700 dzieciom, prowadziła też edukację rodzin i wsparcie psychologiczne.
- Insulina i paski są dziś trudno dostępne i drogie.
- Rodziny używają przeterminowanych leków.
- Dzieci trafiają do szpitali z powikłaniami.
Shweikh podkreśla: „Insulina nie jest luksusem, to lek ratujący życie”. Międzynarodowa Federacja Diabetologiczna już w sierpniu wyrażała głębokie zaniepokojenie poważnymi ograniczeniami dostępu do insuliny i podstawowej opieki diabetologicznej w Palestynie, zwłaszcza w Gazie.
Co to oznacza w praktyce
Cukrzyca typu 1 oznacza, że organizm nie wytwarza własnej insuliny, więc chory musi przyjmować ją codziennie. Przerwy w leczeniu albo złe dawkowanie mogą szybko doprowadzić do kwasicy, czyli stanu zagrażającego życiu, który opisują relacje z Gazy. Dlatego tak ważne są nie tylko same leki, ale też paski do pomiarów i możliwość przechowywania insuliny w odpowiedniej temperaturze.
Dla polskiego czytelnika to sytuacja trudna do wyobrażenia, bo w Polsce insulina jest dostępna na receptę, a diabetycy mogą liczyć na refundację. Sprawa nie dotyczy bezpośrednio Polski ani UE, ale pokazuje, jak szybko kryzys humanitarny przekłada się na zdrowie przewlekle chorych dzieci. Organizacje pomocowe zwykle zbierają środki także na leki dla chorych przewlekle, więc osoby chcące pomóc mogą sprawdzić ich aktualne zbiórki.
Źródło: Al Jazeera – „Children in besieged Gaza struggle to find life-saving insulin for diabetes”











