14 listopada w Tajlandii odbył się pierwszy w historii konkurs Eurovision Song Contest Asia. Wystąpiło 11 krajów, a zwyciężyła 19-letnia Carmelle z Filipin z piosenką „Sobra-Sobra”. Dzięki temu to Filipiny zorganizują kolejną edycję w 2027 roku.
Znany format, azjatyckie akcenty
Zasady przypominały europejski oryginał: utwory trwały po trzy minuty, a na scenie mogło stanąć maksymalnie sześć osób. Różnice było widać w scenografii, strojach i języku. Wielu wykonawców sięgnęło po tradycyjne brzmienia i ubiory, a podziękowania publiczności składano tajskim gestem wai, czyli z dłońmi złożonymi razem.
Całość prowadzono po angielsku, ale w samych piosenkach dominowały języki ojczyste. Po 36% utworów wykonano wyłącznie w języku danego kraju, a 54% łączyło go z angielskim. Tylko koreański występ był w całości po angielsku. Dla porównania w tegorocznym europejskim Eurovision w całości po angielsku śpiewano 43% piosenek.
Program był bardzo różnorodny: od wietnamskiego otwarcia w wykonaniu Tóc Tiên, przez ballady z Kambodży i Bhutanu, bengalskie wokale a cappella i południowokoreańskie K-pop, po nepalski rock. Finał zapewniła Malezjyjka Aina Abdul z balladą „Bluest Sky”.
Wyniki i wpadki
Carmelle zdobyła 211 punktów i wygrała zarówno głosowanie jury, jak i widzów z 183 krajów i terytoriów. Jej piosenka po angielsku i w tagalogu opowiada o prawie Filipinek do bycia tym, kim chcą być. Artystka powiedziała w rozmowie z The Guardian: „To opowieść o tym, jak niezależne i silne są Filipinki”. Drugie miejsce zajęła Tajlandia (169 punktów), czwarte Malezja, choć Aina Abdul była przed konkursem wymieniana wśród faworytek.
Nie obyło się bez kłopotów. Reprezentantka Laosu, Thinla, nie słyszała muzyki z powodu usterki słuchawki, więc na końcu pokazano nagranie z jej próby technicznej, by jury mogło ocenić występ sprawiedliwie. Tajski duet Mang x Daou miał z kolei problemy z garderobą podczas wykonania „Aroma”, co nie przeszkodziło mu w zajęciu drugiego miejsca. Nepalczyk Pratik Himal Rai wykorzystał koniec swojego występu, by zaapelować o wsparcie dla kraju po sierpniowej powodzi.
Dlaczego nie „Asiavision”?
Nazwa Asiavision jest już zajęta: tak nazywa się sieć nadawcza Azjatycko-Pacyficznej Unii Nadawców (ABU). Poza tym Eurovision to w istocie nazwa sieci telekomunikacyjnej Europejskiej Unii Nadawców (EBU), a konkurs powstał w 1956 roku, by ją promować. Azjatycka odsłona ma przenieść markę i format na nowy kontynent. EBU próbuje tego od ponad dwóch dekad i zapowiada kolejne edycje kontynentalne.
O przyszłości konkursu może zdecydować udział Chin, Japonii i Indii, których w tym roku zabrakło. Z Chinami i Japonią trwały rozmowy, a organizatorzy liczą, że dołączą w 2027 roku. Wyzwaniem może być kwestia otwartości na osoby LGBT+, z którą Eurovision jest kojarzony. Malezyjska stacja TV3 wycięła z transmisji drag performera Vice Gandę, rzecznika filipińskiego jury.
Co to znaczy dla polskich widzów
Polska nie bierze udziału w azjatyckiej edycji, bo to osobny konkurs dla państw regionu. Polscy widzowie mogą jednak zobaczyć w nim zapowiedź tego, jak EBU chce rozwijać markę. Co ciekawe, zwyciężczyni Carmelle wystąpi także w europejskim Eurovision w 2027 roku w Bułgarii, więc zobaczymy ją na jednej scenie z uczestnikami z Europy, w tym z naszego kraju.
Dla fanów muzyki to okazja, by poznać brzmienia spoza dominujących J-popu i K-popu. Kolejny konkurs odbędzie się w Manili.
Źródło: The Conversation – „Eurovision Asia: a diverse and spectacular showcase of Asian pop”











